Wat vloeibaar was
en nu voor even
weer vast geworden is
Wordt ook weer vloeibaar
als de warmte op een dag
lichtgevende kristallen smelt
Zo is het ook met jou
soms vast door wat voor reden ook
Iets zal je vloeibaar wakker maken
als het moment gekomen is
En tot die tijd kun je genieten
van vloeibare vastheid,
vaste vloeibaarheid …
Als je volledige aandacht is
bij het snoeien van de heg
dan is er geen ‘ik’ die snoeit
dan is er alleen: snoeien
Als je volledige aandacht is
bij het wandelen van je voeten
dan is er geen ‘ik’ die wandelt
dat is er alleen: wandelen
Als je volledige aandacht is
bij het luisteren naar een ander
dan is er geen ‘ik’ die luistert
dan is er alleen: luisteren
Als je volledige aandacht is
bij het ….
dan is er geen ‘ik’ die ….
dan is er alleen: ….
“Ik voel me afgewezen”. Woorden die gepaard kunnen gaan met hele heftige emoties. Je afgewezen voelen is misschien wel de diepste wond die we oplopen in onze kinderjaren.
Niet één moeder was er altijd voor jou als kind. Niet één vader was er altijd voor jou als kind. Niet één moeder en vader hebben geen “nee” gezegd, als je, opgetogen, je handen en je kleren vol modder kliederde of het tafellaken van de tafel trok. Als kind krijgen we ongeveer 70% keren meer “nee” te horen dan “ja”. Is het dan een wonder dat we denken dat de ander ons afwijst?
Afgewezen worden bedekt de nog grotere overtuiging in ons; de overtuiging van: “Ik ben niet goed genoeg”. De gedachten-spiraal gaat dan: “Ik ben niet goed genoeg, daarom wijzen zij mij af. Ik heb het toch allemaal fout gedaan. Ik kan het nooit goed doen. Niemand houdt van me. Ik besta niet eens. Het is er niet voor mij. Etc. Etc.”
We DENKEN dat de ander ons afwijst. Als wij aan een ander wat vragen en de ander zegt “nee”, dan zegt hij gewoon “nee”. De BETEKENIS die wij aan het “nee” geven, zorgt voor het gevoel dat hoort bij de gedachte: “Hij wijst mij af”. Hij kan “ja” zeggen en hij kan “nee” zeggen. 50% kans op het één of het ander. Als hij “nee” zegt, vertellen we onszelf het verhaal dat de ander ons afwijst. Als hij “ja” zegt, vertellen we onszelf het verhaal dat hij van ons houdt. In beide gevallen vertellen we onszelf een verhaal.
De grote vraag is misschien wel: “Kan een ander ons afwijzen?” Dit is een vraag die heel diep bij jezelf naar binnen gaat. Je kunt hem nog specifieker maken: “Wat doet de ander precies als hij mij afwijst?” Die laatste vraag brengt je bij de werkelijkheid van wat er gebeurde. Mediteer op beide vragen, wees stil, laat het antwoord uit je eigen diepte naar boven komen. En als er niets naar boven komt: wat een geschenk.
Als ik niet meer geloof
dat jij me afwijst
Als ik niet meer geloof
dat afwijzen bestaat
Kan ik mijn ziel omarmen
waarin geen afwijzing bestaat …
Als je bang bent voor de dood, dan leef je met een angst. Angst laat het lichaam samen trekken, al is het heel subtiel. Angst weerhoudt de levensenergie vrijelijk te stromen door het lichaam.
Wat is angst voor de dood? Wat is dood? Wat gaat er dood? Wat weet dat er doodgaan is?
Angst voor de dood, is angst voor het onbekende. Het ego kan niet tegen onbekendheid. Het ego, een energieveld in jou, wil alles controleren, kennen, weten, begrijpen. De dood is onbekend, denken we.
Dood is … Beschrijven wat dood is, is onmogelijk. Woorden schrijven die een richtingwijzer zijn naar wat het zou kunnen zijn, kan wel. Woorden blijven gebrekkig. De woorden zijn niet de waarheid. Woorden zijn hulpmiddelen, gedachten. Woorden zijn beperkt. Hoe kan in beperkte woorden beschreven worden, dat wat onbeperkt, onbegrensd en oneindig is?
Op een gegeven moment, trekt levensenergie zich terug uit vorm. Dat gebeurt bij alle vormen met levensenergie: planten, bomen, dieren, mensen, de aarde, sterrenstelsels, universum. Zonder levensenergie blijft de vorm, het omhulsel over. Dat wat de vorm laat leven, is er niet meer en de vorm gaat terug naar … En ook de levensenergie voegt zich weer bij de vormloze levensenergie. Wat er doodgaat is vorm. Wat niet doodgaat is levensenergie.
Levensenergie, bewustzijn, blijft, vormloos. Iets in jou weet dat er iets blijft als de vorm levenloos is. Dat wat Weet, zou je Bewustzijn kunnen noemen. Dat wat Weet, is niet bang. Dat wat Weet, Weet dat het niet geboren is en niet sterft. Dat wat Weet, ben Jij.
Als jij niet meer bang bent voor de dood, kun Jij eindelijk gaan leven …
Kun je horen wat ik je vertel?
Kun je horen wat ik je zeg?
Kun je stil zijn bij wat ik je vertel?
Kun je luisteren naar wat ik zeg?
Jij bent
mooi, zuiver, eerlijk, integer
Jij bent
goed, puur
Jij bent
vol mededogen en trouw
Jij bent
schoonheid, zuiverheid, eerlijkheid, integriteit
Jij bent
goedheid, puurheid
Jij bent
mededogen en trouw
Ik geef je niets
Ik vertel je wat je al weet
Ik zeg je de waarheid
Wees de stilte waarin het ontvangen wordt
Want dat is wat je bent
Stilte …
Als ik jou niet lief heb,
kan ik liefhebben
Als ik niet naar jou verlang,
kan ik liefhebben
Als ik niet bang ben je te verliezen
kan ik liefhebben
Als ik zonder jou kan leven
kan ik liefhebben
Als ik mij niet lief heb
ben Ik liefde …
Hoe kun je niet doen
wat je doet
op dit moment?
Hoe kon je niet doen
wat je deed
in het verleden?
Hoe leerde je
van wat je deed
in het verleden?
Hoe bepaalt wat je deed
wat je zult doen
in de toekomst?
Wij doen wat we doen. We vallen en staan op en doen het wellicht anders, de volgende keer. Vallen is niet fout en opstaan is niet goed. Vallen is vallen en opstaan is opstaan. Vallen bestaat bij de gratie van opstaan en opstaan bij de gratie van vallen.
Je kunt niet alleen maar opstaan, want dan zou vallen niet bestaan en opstaan ook niet. Het één is er en het ander is er. Dat heet dualiteit. Het één is niet goed of slecht en het ander is niet goed of slecht. Beide zijn uitersten op een lijn die de uitersten met elkaar verbindt. Wanneer wordt vallen opstaan? Wanneer eindigt opstaan in vallen?
Vorm en leegte, liefde en angst, aanwezigheid en afwezigheid: het één bestaat dankzij het ander en het ander dankzij het één. De dualiteit is als een lied, gezongen voor het Ene. En dat Ene heeft geen tegendeel. In dat Ene bestaat alles. En dat heeft geen naam.
Wonderwandeling 