Als vrijheid
aan de deur komt kloppen,
de deur die jarenlang
gesloten was
uit angst voor wat erachter was
vertrouw dan zuster moed
zij heeft de sleutel en de tijd,
en als die rijp is
opent zij de deur voorzichtig
en is het licht te zien
van Vrijheid
in Jou …
Ik wieg mij
in de armen van Vrede
Ik wieg jou
in de armen van Vrede
Ik wieg ons
in de armen van Vrede
Ik wieg het verleden
in de armen van Vrede
Ik wieg de toekomst
in de armen van Vrede
Ik wieg het leven
in de armen van Vrede
Ik wieg de dood
in de armen van Vrede …
Als ik de gedachte geloof
dat ik iemand moet vergeven
en ik kan het niet
dan lijd ik
Als ik de gedachte geloof
dat ik een ander help
door de ander te vergeven
en het gedrag blijft doorgaan
dan lijd ik
Als ik de gedachte geloof
dat vergeven slechts woorden zijn
en dat ik, als ik die woorden zeg,
het mij bevrijdt
en het gebeurt niet
dan lijd ik
Mij bevrijden
door de ander te vergeven
is de mythe die we onszelf vertellen.
Ik kan mij slechts bevrijden
door in te zien
dat de ander
met zijn verleden
met zijn pijn
zijn bewustzijn
deed wat hij deed.
Dat inzicht
bevrijdt mij
en dat is het enige
wat ik kan doen
En zo is
vergeven niet meer nodig
Inzicht is
wat vrijheid geeft
wat stroming geeft
wat diepte geeft
wat liefde geeft
wat vrede geeft
aan Mij …
Hij keek om zich heen en knipperde met zijn ogen. Hij zag alles glashelder; alsof alles opgepoetst was. Hij zag de kleinste details: de zandkorreltjes die lagen te glinsteren op de grond, de voelsprieten van de vlinders, de meeldraden van de bloemen. En hij zag de grootsheid: de stipjes van de hemellichamen, de ruimte voorbij het universum, het Grote Begin.
En toch zat hij gewoon in de keuken aan de eettafel. Ergens diep in de diepte van zijn lichaam voelde het alsof er een enorm rotsblok was verschoven. Elk woord dat hij wilde gebruiken om dat wat diep in zijn binnenste gebeurd was te beschrijven, schoot tekort. Hij legde zijn hoofd in zijn handen en tranen drupten op de tafel. Gevoelens van dankbaarheid en vreugde stroomden door hem heen. Vloeibare goudglans en zilveren schittering namen de plaats in van de donkere koude mist die in hem gewoond had.
Hij stond op om te vertellen over de dood die naar leven leidt en werd gekruisigd.
Daarna stond hij voor de tweede keer op om te vertellen dat dood en leven niet bestaan. Hij werd door een enkeling begrepen.
De derde keer dat hij opstond keek hij in dankbaarheid om zich heen en hoefde niets meer te vertellen. Hij wist dat iedereen Wist …
En op Kerstavond
werd het stil
Alle vragen waren gesteld
Alle antwoorden in jou gevonden
De sterren aan de hemel
De wind naar bed gegaan
De maan nog half verscholen
De velden wit van sneeuw
De zuiverheid diep voelbaar
En in die oneindige stilte
in die pure zuiverheid
werd jij
geboren
in Jou …
