En op die laatste avond werd het stil
Alle vragen waren gesteld
Alle antwoorden in jou gevonden
Alle druppels teruggekeerd naar het water
Het laatste brood gegeten
De sterren aan de hemel
De wind naar bed gegaan
De maan nog half verscholen
En in de oneindige ruimte
Tussen de sterren
Vond je
Jou.
Liefde legt de wonden open
Van de niet verwerkte pijn
Vlucht je weg in eenzaamheid
Zoek je de bekende weg
Liefde zal je steeds weer vinden
Op de weg van geen terug
Sterf aan wat je denkt te zijn
Wees heel stil en heel alert
Dan ontdek je zacht en teder
Liefde binnen in je hart.
Soms raakt genade je aan. Dan voel je ineens iets uit jou naar buiten stromen. Je noemt dat vreugde, liefde, geluk, verliefd. Als de tijd rijp is, dan is die stroom niet meer te stuiten. Ook al wordt het soms iets minder, het blijft stromen.
Als de tijd niet rijp is, je gedachtenstructuur dicht is, dan zal de stroom weer stoppen. Zo lijkt het tenminste. In je diepste wezen gaat de stroom door.
Dat voel je als onrust, verwarring, niet meer alles zo zeker weten, terug willen keren naar oude patronen en gewoonten, afsluiting en pijn.
De stroom in je is als de lava in een vulkaan. Lavastromen die uit de vulkaan willen komen, kun je niet stoppen, hoe hard je daar ook aan werkt. Hoe dichter je verdedigingswal, hoe hoger de druk op de wand……
En als de tijd rijp is en de omstandigheden precies goed, dan gebeurt het, -door een blik, een woord, een gebaar-, dat de vulkaan openbarst en de stroom naar buiten knalt.
Doodeng, onwennig en met een gevoel van immense bevrijding, kijk je verwonderd naar jezelf. Je staat op, loopt je eerste stappen en gaat op weg. En met open armen en genade als je hart omarm je alle mensen.
Levensvormen, vormen van leven, zo noemen we alles wat leeft. Wat leeft er eigenlijk?
Elke vorm die je op de één of andere manier waarneemt, leeft, denken we. Het dier, de mens, de bloem, de steen, de gedachte, de emotie. Hoe weet je dat het leeft?
Is een dode boom dood? Is de wind dood als er geen wind blaast? Is de zon dood als ze niet schijnt? Is de golf dood als het water vlak is? Is een mens dood als hij gestorven is?
We kunnen niet definiëren wat leven is. En niet wat dood is. Waar bestaan ze anders dan in ons hoofd, in ons denken. We vinden leven goed en dood slecht. Zoals we dat denken te kennen.
De dode boom geeft voedsel, leven aan miljoenen andere organismen. Dode lichamen krioelen van het leven van andere miniscule lichaampjes. Dode bloemen zijn voedsel voor nieuwe bloemen.
Vormen komen en vormen gaan. Geen enkele vorm bestaat onafhankelijk van alle andere vormen. Zo is ten diepste elke vorm leeg: leeg van een individueel, persoonlijk bestaan. En zo is ten diepste elke vorm vol: vol van verbondenheid met al het andere.
Geen enkele vorm heeft eeuwig leven. Omstandigheden zijn op een gegeven moment zo, dat de vorm ontstaat: de golf, de bloem, de mens, de gedachte, de emotie. En op een gegeven moment zijn de omstandigheden zo dat de vorm verdwijnt. In eeuwigdurende beweging.
Wordt er dan iets geboren? Gaat er dan iets dood? Of verschijnt het in de ruimte die jij bent en verdwijnt het uit de ruimte die jij bent.
En zou die ruimte die Jij bent, dan Leven kunnen zijn … … ?
Ik bied je alles aan
En als je het dan neemt
Dan blijkt er niets meer over
Van wat je dacht te zijn
Je staat met lege handen
Misschien wel voor het eerst
Onwennig en zo kwetsbaar
In heldere zonneschijn
Als dan de eerste stappen
Met zegening als vriend
Je leiden naar de volheid
Van wat tevoorschijn komt
Dan dans je in de regen
Van deze overvloed
En tref je aan de oever
De bron van Dankbaarheid
Pas geboren mensenkind,
Op je reis naar waar naar toe?
Onbewust van alle liefde
Onbewust van alle pijn.
Loop maar aan de hand van stilte
Naar de volheid in je hart
Loop maar aan de hand van vreugde
Naar de liefde in je hart
En je vindt je eigen waarheid
Die in jou te wachten ligt
Duik in alle diepe diepten
Waar Jij altijd altijd bent
Zegeningen op je wegen
Zonder afstand, zonder doel
Zegeningen op je thuisreis
Waar je nooit bent weggegaan
In het druipende bos, verlaten van mensen, liep ik. Druppels op mijn haar, stil geruis van de regen op de bladeren, de ene voet voor de andere en oude vrienden kwamen op bezoek.
Het bospad vulde zich met gedachtes, de oude bekenden, van lang geleden. Vol liefde ze verwelkomend, keek ik ze aan. Ze wilden nog één keer, in het volle daglicht staan.
“Ik ben niet goed genoeg”, kuste me teder en verdween in de regen.
“Het is er niet voor mij”, kwam aarzelend dichterbij, keek me verlegen aan en loste op in de wind.
“Niemand houdt van mij”, keek me heel indringend aan, liefdevol; ze was zoveel jaren bij me geweest. Ze had er moeite mee weg te gaan. Langzaam draaide ze zich om, keek nog een keer en vervloeide met de lucht.
Ik keek ze na, tranen in mijn ogen. Ze waren me zo vertrouwd; ze hadden me zoveel gebracht. Het was tijd voor ze om te gaan. Het werd heel stil in me. Ik zette mijn rugzak neer en ging zitten op het mos. Eén voor één kwamen ze voorbij, de mensen die me geholpen hadden deze vrienden nu te zien gaan. Diepe dankbaarheid vervulde me voor hen, die me hielpen en er nog steeds voor me zijn.
Thuisgekomen, droge kleren, kopje thee, kachel aan, voel ik nog de zachtheid van de regen, het bospad en het bos. Het bos dat mijn thuis is, me koestert, me mijn antwoorden geeft. Het bos dat er is, onwrikbaar liefdevol. Het bos dat ik ben.
Wonderwandeling 