Woorden wandelen je wereld binnen
en nestelen zich in je haren
Ze fluisteren ruisend, onophoudelijk
Dat er iets meer is dan je denkt
En ied’re dag dan borstel je
De nesten uit je haren
En steeds weer landen daar
de nieuwe luisterwoorden
En dan ineens dan komt de dag
dat je hand door al je haren strijkt
Je ziet dan voor de eerste keer
Het nest in open handen …
Je noemt me bij mijn naam
En zegt me dat ik mens ben
Een mens die is geboren
En ook weer sterven zal
Ik zeg je wat de naam is
Van dat mooi mensenkind
En in die naam zit alles
Wat de mens ervan verwacht
Ik kan de naam niet zeggen
Van wat geen naam bezit
Ik kan alleen maar stilzijn
Als Jij het aan me vraagt …
Wanneer de woorden niet meer nodig zijn
en woorden stilte zijn
Wanneer het zoeken niet meer nodig is
en zoeken vinden is
Wanneer het praten niet meer nodig is
en praten luisteren is
Juicht alles in gevonden stilte
En luister je ontroerd
Naar vreugde zonder woorden
Gevonden diep in jou …
Gezegend ben jij, die
de wind hoort,
de regen voelt
de zon ziet
Gezegend ben jij, die
uit het verleden herrees
de toekomst niet kent
het nu omarmt
Nog helpen zachte woorden
Die vallen in je ziel
En daar dan teder werken
Aan wat geholpen wil
Totdat de ijle klanken
In diepe rust verstillen
En opgaan in de leegte
Die je van binnen bent
Dan helpt jouw lege leegte
Die volheid blijkt te zijn
En kust de lege volheid
De pijn die er ooit was …
We noemen de natuur:
wreed
meedogenloos
gevaarlijk
onberekenbaar
niets ontziend
ontembaar
woest
afgrijselijk
En we noemen de natuur:
lieflijk
prachtig
stil
heilzaam
mooi
diep
uitbundig
eindeloos
De natuur is alles
wat wij zijn:
ik ben:
wreed
meedogenloos
gevaarlijk
onberekenbaar
niets ontziend
ontembaar
woest
afgrijselijk
En ik ben:
lieflijk
prachtig
stil
heilzaam
mooi
diep
uitbundig
eindeloos
Soms het één,
soms het ander.
Ik ben
altijd alles
wat ik over jou,
de ander,
de natuur
denk
Mooi
hoe de natuur dat
geregeld heeft …
Ik adem de gedachten in
die komen uit mijn buik
en zie verbaasd en stil
wat op het scherm verschijnt
Uit diepe stilte komen ze
op zachte voeten, vederlicht,
bewegen behoedzaam zoekende handen,
fluisteren tonen in horende oren
In dankbaarheid geef ik dat door
wat nooit van iemand was,
wat ritselt daar in ieders ziel
als het wordt aangeraakt
De stroom van binnen kent geen einde,
kent geen begin, is steeds hetzelfde,
kabbelt fluisterend door
totdat het stopt …
misschien …
Wonderwandeling 
