Als wat verborgen is in jou
niet in het licht mag komen
dan noem je dat: Geheim
Als je de ander vraagt om jouw geheim
niet verder te vertellen
dan noem je dat: Bewaren
Als je jezelf geen geheim meer te vertellen hebt
als alles in jou in het licht gezet is
dan noem je dat: Vrede …
Ik doop je
in de naam van
waarheid
licht
puurheid
onschuld
Ik doop je
in de naam van
Jou …
De zware storm
laat tere blaadr’en zweven
en schudt de iele webben
Je houdt je vast
en wilt de storm kalmeren
De storm is niet te stuiten
en vindt
uiteindelijk op zijn weg
geen blaad’ren en geen webben
De storm ontmoet
de zachte leegte
gevonden
diep in jou …
Misschien is moed soms nodig om
de ongebaande paden te betreden
de weg te gaan die bijna niemand gaat
en als een kind te zijn
die alles voor de eerste keer ervaart
Om elke keer, steeds weer en weer
de vraag te stellen bij wat je denkt
steeds weer en weer en weer
vraagt moed,
dat denken we tenminste …
Totdat we in onszelf ervaren
dat wij in het geheel niet
gaan over moed die komt of gaat
Ineens realiseren wij ons
dat moed op een gegeven tijd
kwam aangevlogen in ons hart,
ons gaf wat o zo nodig was
en bleef zolang het moest
We realiseren ons
dat moed is wat we zijn
als dikke sluiers weggetrokken
ons lichte zonnen tonen
en ons zo helder laten zien
dat we dat ten diepste Zijn …
De nood geeft redding
dat is wat we al jaren
geloven en vertellen
Zou nood echt nodig zijn
voordat we diep beseffen
dat redding altijd was?
En is de redding altijd daar
waar we nooit keken
voorbij de verhalen
voorbij de gedachten
voorbij de uitgang
in de ingang …
in ons …?
Elke morgen ging hij naar de vijver. In dit jaargetijde rimpelde de wind iedere dag golfjes in het oppervlak en modderde de bodem naar boven. Hij ging daar zitten, aan de oever. En zoals elke dag, kwamen de gedachten. Nooit was het stil in zijn hoofd; nooit was er een einde aan het gekwetter.
Op die dag, ging hij weer naar de vijver. Hij kwam later dan anders. Moegewerkt, moegedacht, moedeloos, ging hij zitten. De golfjes rimpelden en de bodem modderde. Zijn ogen vielen langzaam dicht en zijn lichaam strekte zich uit op de bladeren.
Na uren kwam er beweging in het lichaam. De maan scheen helder en de vijver was als een spiegel zo glad. Hij ging langzaam rechtop zitten en keek naar boven. Sterren prikten door de hemel en af en toe viel er één uit. Ademloos, gedachtenloos, keek hij naar de duisternis. Hij voelde zich één met de duisternis. Hij keek naar de vijver waarin het uitspansel zich spiegelde. Nu de golfjes er niet waren, was de spiegel van de vijver volmaakt. En hij zag in het schijnsel van de maan de bodem.
Die nacht veranderde er wat bij hem.
Helderheid kwam, stilte kwam, de wind ging liggen. Hij realiseerde zich dat in deze nacht de vijver hem liet zien dat in een stille geest de diepte zichtbaar is die hij is …
Alles weten over rust, maakt je niet rustig
Alles weten over stilte maakt je niet stil
Rust kun je niet leren
Stilte kun je niet leren
Rust en stilte komen
in een onbewaakt ogenblik
als je het niet verwacht
op precies het juiste moment
dat is het grote wonder
van ZEN=ZIJN …
Wonderwandeling 