De storm, de hartslag van het bos
zwiept toppen van de bomen
en velt de oude woudreus
die zacht ter aarde stort
Zo zwiept de storm mijn haren
en webben uit mijn hoofd
tot ik ter aarde stort
en oplos in de grond
Waar ben ik ooit geweest?
Waar was de vorm, de naam?
Nu ben ik weer de leegte
die wegblaast met de wind …
De liefde die in mij stroomt
Het verdriet dat mijn ziel aanraakte
Het mededogen dat uit mijn ogen kijkt
schept de bedding voor
zachtheid
tederheid
stilheid
in de ontmoeting met jou
in de ontmoeting
met
Mij …
Ik heb je verteld waar de sleutel hangt. Je kunt de sleutel pakken en de deur open doen. Over de drempel stap je in een andere, zo vertrouwde wereld. Je ruikt de aarde, je voelt de balken en je ademt de warmte. Het vuur is aan en de kaarsen branden. Je doet je jas uit en zet je koffer neer. Je kijkt om je heen en voelt de heilige sfeer. De ruimtes zijn licht, stil en vredig. De storm die buiten woedt en nu nog hoorbaar is, kan hier niet doordringen. Je gaat zitten in de kamer waar de muziek zachtjes klinkt. Je handen vouwen zich vanzelf. De tranen, die woonden in je hart, gaan stromen en vormen kleine beekjes op je wang. Ik pak je hand en streel die zachtjes. Je voelt een kleine hond die blij is met je komst. Hij schudt zijn haren in het rond en maakt zijn capriolen. De glimlach komt en jij bent terug bij Jou …
Beloved,
What I want to create with me and you and in me and you is a space where there is no male or female, where there is being conscious of the deeper inner dimension we all carry, a space where there is a safe and loving space where we can look at our conditioning, a place where tears can cleanse our cheeks and heal the wounds, a place where all is welcomed and all is embraced, a place where we can finally come home …
Tijd is de vergelijking door het verstand van het ene moment met het andere. Zonder herinnering aan een verleden, zonder gedachte aan een toekomst, is er geen tijd.
Als de wieken van de molen draaien, kun je dat alleen als beweging waarnemen, als er steeds de herinnering is aan een “vorig moment” waarin de wieken anders stonden. Dat gaat zo vlug, dat er de illusie van beweging is.
Zo gaat het ook met verval. Verval, het concept verval, is ingegeven door de herinnering aan een vorig moment, aan een moment waarin het object er anders uitzag. De vergelijking van die staat met de staat van het object op het huidige moment, geeft ons de illusie van verval.
Objecten komen en gaan. En dat noemen we tijd. En wie is het die het komen en gaan gadeslaat? Wie ziet dat er komen en gaan is?
Als jij de gedachte koestert en gelooft, dat jij je lichaam bent, wie neemt dan waar dat het ouder wordt?
Tijd is het concept wat we aan de vergelijking van de ene staat met de andere staat gegeven hebben. Zonder die vergelijking, is er geen tijd. Dan IS er alleen maar.
De tijd
kruipt stil voorbij
en tikt in alle staten
tot JIJ ontwaakt
en ineens ziet
dat ieder lag te slapen
in armen van de onschuld
in schoten van de droom
En nu JIJ wakker bent
weet je niet goed
hoe je met wakker leven zult
Laat leven door je stromen
en tijd zijn werk maar doen
woon in de diepe stille vreugde
die hetzelfde is als JIJ
tijdloos …
Als in de Stilte woorden klinken
voortkomend uit de Stilte
Als in de Stilte woorden hoorbaar worden
en vallen in de Stilte
dan spreekt en luistert Stilte …
Wonend in de stille vreugde die mijn ziel doordrenkt, is er geen ervaring meer nodig. Altijd is wat er is, genoeg. En wat er is, is altijd een geschenk. Wat zich aandient, wordt omarmd: een stap, een geluid, een blik, een aanraking, een vlucht ganzen, een warm bad, pijn, beperking, zorgen, emoties.
Als omarming alles in zich houdt:
de vreugde, het verdriet
Als stille vreugde mijn ziel bewoont,
mij zegent en bemint
Dan omarmt de ziel de vreugde
die Stilte blijkt te zijn …
Wonderwandeling 