Overvallen door angst
voor de leegte die in me woedt
wandel ik naar buiten
en zie de kale bomen …
dan komt de realisatie
dat Ik Leegte Ben …
Overvallen door angst
voor de leegte die in me woedt
wandel ik naar buiten
en zie de kale bomen …
dan komt de realisatie
dat Ik Leegte Ben …
De bladeren
gevallen op de plek
die al zolang
was voorbestemd
Wachten tot worm
en tor en ander
lief gedierte
ze langzaam in
hun kleine lieve maagjes
verteert tot compost
Als na de zonnewende
de winter intree doet
beschermt de bladerlaag
al ’t tere ontkiemende
Zo beschermt
de afgestorven vorm
het nieuwe en het tere
en voedt en sterft
en sterft en voedt
tot in het eindeloze …
Nooit meer alleen
met anderen
Nooit meer alleen
met jou
In koesterende alleenheid
bestaat alleen zijn niet
In omarmende al-eenheid
bestaat al-een-zijn wel …
De sneeuwitte kat
komt binnen
met een rat
de kop eraf gekauwd
Stoffer en blik
scheppen de rattenrest
en met een ferme zwaai
landt rat weer op de aarde, buiten
Kat en rat
verenigd in elkaar
zoals niets ooit gescheiden was
waarvan wij dachten dat ’t wel was
totdat we beter wisten …
Vanmorgen wandelde ik op het Mantingerzand. Halverwege deed ik schoenen en sokken uit. Ik wandelde op blote voeten, het zand voelend, vochtig dan weer warm, het gras, prikkende takjes. Het was zo heerlijk.
Kom, ga met me mee: ga mee wandelen op blote voeten en laat moeder aarde je voeten kussen en je voeten moeder aarde kussen. Alles zakt naar de aarde en de aarde komt in jou. Wonderlijk, zo’n Wonderwandeling …
Als er zoiets bestaat als
zinloos geweld
Dan zou er ook zoiets bestaan als
zinvol geweld
Wanneer is geweld zinloos?
Wanneer is geweld zinvol?
Wanneer is iets, wat dan ook, zinloos?
Wanneer is iets, wat dan ook, zinvol?
Zinloos, zinvol,
relatief waar
Niets is absoluut waar;
We kijken naar de zinloze zinvolheid
en de zinvolle zinloosheid
en weten
dat beide
niet bestaan …
Als ik de tempel binnenga
en neerkniel in de stille ruimte
voel ik de adem in mijn hart
en ’t ruisen van de stroom
Verwondering bezoekt me
om wat ik zie en ruik
in zwijgende omarming
zo ijl en toch zo tastbaar
Jij was en bent
gevormd uit het vormloze
en op een dag
valt vorm
weer terug
in
het
vormloze …