Vermomming

 Vermomming

En aan het zoeken kwam geen eind
Het duurde voort, werd heel intens,
En daarmee kwam de oude pijn
weer terug bij elke vondst

Toen vinden in die nacht verscheen
En zoeken in zich sloot
Met mededogen naar hem keek
Vervuld van tederheid

Was Liefde daar, in helderheid
Niet meer vermomd als vorm,
Nam willen afscheid, eindelijk,
En vond je wie je was.

Dit bericht werd geplaatst in Bewustzijn, Liefde. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s