Nu je weer wegbent
en je asbak is geleegd
De laatste glazen leeg
de kussens opgeruimd
Je hand nog voelbaar
Je haar in mijn gezicht
De laatste blik
Verdwenen in de wind
Ver weg naar wat jou vreugde geeft
De vogels, dorpen en het meer
Weet ik dat ik niet jou hier zag
Al leek het wel van wel
Ik zag mij weer in jou
Zoals het altijd was
Dierbaarheid van zachte vlinders
Pas ontwaakt in kwetsbaarheid
Ruisen teder door de ruimte
Op hun weg naar niemandsland
Zoevend door de zee van vrijheid
Naar de plek die op hen wacht
Landen daar in stille ijlheid
In het diep gewonde hart
Troostend werken zij hun leven
Aan de wond die er nooit was
Keren terug naar verre verten
Met een stukje van ons hart …
Als we verliefd worden, vallen we heel even in onze eigen essentie van verbondenheid, eenheid en liefde.
Verliefdheid is een gevoel,
Gevoelens komen en gaan.
Wat blijft als het gevoel verdwenen is?
Waarin verscheen het gevoel?
Op een dag realiseren we ons
dat liefde geen gevoel is
We realiseren ons
dat liefde is wat we zijn
Angstig tastend zoekend
In het lege onbekende
Haarscherp balancerend tussen
Verder en terug
Onhoudbaar verder glijdend
Naar de absolute diepte
En verstikkend adem happend
In je doodsnood
Kom je zachtjes aangevlogen
Door de niet bestaande lucht
Val je door de hoge golven
Van de niet bestaande zee
Kom je thuis in open armen
Waar het diep en duister leek
Zie je met gesloten ogen
Het voor Jou bekende land
De ander veroorzaakt geen gevoelens bij jou
De ander brengt alleen wat al in je zit naar buiten
Als je leeft in de illusie dat de ander gevoelens bij jou veroorzaakt, dan ben je blij als dat prettige gevoelens zijn en
ben je verdrietig als het onplezierige gevoelens zijn
Als je alleen de prettige gevoelens wilt, ga je steeds op zoek naar iemand die jou -volgens jou- plezierige gevoelens geeft.
En je vermijdt mensen die jou -volgens jou- onplezierige gevoelens geven.
Een hopeloze onderneming.
Het maakt eenzaam, afgesloten, boos, verdrietig, geïsoleerd, angstig.
Het doet pijn, heel veel pijn.
Het is waarschijnlijker dat als je de pijn onder ogen ziet, het omarmt en er dwars doorheen gaat, je herrijst uit de as.
Dan kom je tot de ontdekking het alleen maar Jij was.
Met je dat te realiseren, begint de lange weg
naar Huis.
Hopen op een verandering ten goede,
En ten goede betekent dan: wat ik goed vind.
Hoe weet ik of wat ik goed vind, ook voor de ander goed is?
Hoe weet ik of wat ik goed vind, past in de totaliteit?
Hoe weet ik of hopen helpt?
Hopen op verandering is misschien wel de subtielste vorm van geweld tegen jezelf:
je verzetten tegen wat er op dit moment aan je verschijnt.
Hopen is hechten aan de toekomst;
hechten aan de gedachte dat jij weet hoe de toekomst eruit moet zien.
Zonder jouw hoop of met jouw hoop,
zal de verandering voor zichzelf zorgen,
De toekomst is.
Nooit verschenen
Nooit verdwenen
Eenmaal op de glijbaan naar de diepe diepte in jou, lijkt het soms of er iets is waardoor het even stopt. En je noemt het een hindernis. Een hobbel, een sloot, een wegomleiding, een lekke band, een versleten schoen: duidelijk zichtbaar.
En er zijn ook een ander soort hindernissen: hersenspinsels, spoken uit je verleden, angsten voor wat komen gaat, gehechtheid aan het oude en vertrouwde, gehechtheid aan de oude pijn, de oude patronen: vaak onzichtbaar.
De onzichtbare hindernissen zijn vaak de lastigste. Je weet niet dat ze er zijn, totdat je in jezelf voelt dat er iets niet klopt.
En dan lijkt het of je een keus hebt: terugkeren en de oude weg opnieuw gaan, of, met zachte vingers het geschenk ervan openmaken, het bekijken, het omarmen en dan terug laten gaan naar waar het vandaan kwam.
Je weet niet wat je zult kiezen als de tijd gekomen is. Het geheim is dat jij niet hoeft te kiezen. Het kiest jou. De hindernis kiest jou en de oplossing kiest jou.
En soms is er iemand bij je met open armen, liefdevol, die je zelf de hindernis laat nemen.
Sommigen noemen dat een engel.
Misschien is dat zo.
Misschien ben je zelf die engel
In de gedaante van een mens.
Wonderwandeling 