Product van genen en conditionering,
Doen we dat wat we moeten doen.
Eenmaal bewust van wat we doen,
product van genen en conditionering,
komt licht uit diepe diepten aangetwinkeld.
Licht werpt zichzelf op ons, op wat we doen en
laat ons eindelijk zien,
dat Licht is wat we zijn.
En in dat Licht was alles wat we deden
het beste dat we konden doen,
toen, zonder het Licht.
Het Licht laat ons zo teder zien
dat we onschuldig zijn.
Ik gebruik
De aarde om op te lopen
De lucht om te ademen
De planten om te eten
Het water om te drinken
Jou om tegen te praten
Jou om aan te raken
Jou om met jou te zijn
Jou om met mij te zijn
Jij gebruikt
Mij
om
gebruiken
mogelijk te maken … …
Grijs, blauw en teder violet
verschijnen uit de dichte mist.
De halmen, bomen en het gras
zijn in de rijp gehuld
Ontroerend kijk ik naar wat is
en hoor de diepe stilte
Hoe diep de stilte ook maar is:
Ontroering wijst de weg …
Vrede voor jou
Begint als vrede in mij
Vrede in mij
is vrede voor jou
Vrede in jou
is nooit begonnen
het was er al
vòòr jij er was
Vrede in jou
is nooit geeïndigd
het is er nog
als jij er niet bent …
De grond om je te dragen
De lucht om in te ademen
Het geluid om te horen
Het licht om te zien
De geur om te ruiken
Alles voor jou …
De duisternis die je omhult
De kaars die voor je brandt
Het brood dat je eet
Het water dat je drinkt
De warmte die je voelt
Alles voor jou …
De sterren aan de hemel
De maan die voor je schijnt
De wolken in de lucht
De regen op je haren
De wind in je gezicht
Alles voor jou …
Alles is er alleen voor jou, nu, altijd …
Zegeningen
Op alle dagen
Voor jou
Alleen …
Jij kwam bij mij op kerstavond. Het was koud en helder. De sterren stonden aan de hemel en de maan was vol. Zwijgend pakten we alles in: slaapzak, warme thee, kaarsen, wat te eten, een kleed en een zaklamp. We trokken onze stevigste schoenen aan, zetten een muts op, deden wanten aan en een shawl om.
We stapten in de auto en gingen op weg. Donker was het, ook al scheen de maan. Het was stil op de weg. De meeste mensen waren binnen. De bomen langs de kant van de weg begeleidden ons als trouwe wachters. De kleine weggetjes kronkelden zich door het land. Toen het asfalt eindigde, parkeerden we de auto op het zandpad. We pakten de spullen en gingen op weg.
De zaklamp verlichtte het pad voor ons. We liepen in doodse stilte, begeleid door sterren en maan naar de plek die ik zo goed kende. De plek die me troostte, moed gaf, steunde en omarmde. De plek die vreugde gaf, dankbaarheid en stilte.
We legden het kleed neer, trokken de slaapzak om ons heen en gingen zitten. De uitgestrekte stilte raakte ons aan. De grond en de lucht waren één in de duisternis.
Stil zaten we de duisternis in te drinken, verzonken in de stilte binnenin. De eerste golven kwamen. Eerst als een kleine rimpeling, een golf. Het werd een vloedgolf. Stromen van tranen, geluiden, beweging kwamen en gingen voorbij.
Voelen nam langzaam de plaats is van verlangen. Overgave nam de plaats in van angst. Dankbaarheid nam de plaats in van onzekerheid. Overvloed stroomde uit elke porie. De hei ontving alle tranen, alle emoties. De grond waarop we zaten omspoelde de angst met dankbaarheid en de onzekerheid met overgave.
Zo zaten we daar: jij en ik. Nog steeds stil, met tranen op de wangen. De vallende sterren maakten geen geluid. De maan ging schuil achter de eerste wolken. De duisternis omhulde ons meer en meer. We keken elkaar aan. Onze tranen glinsterden in het kaarslicht. We dronken onze warme thee.
De golven verdwenen met het licht van de sterren en de maan. Het stille strand bleef over, aan land gekomen hier op de hei.
Zwijgend stonden we op. We vouwden het kleed op, pakten de mand in en rolden de slaapzak op. Nog steeds zwijgend liepen we weer terug. De wind blies nu in ons gezicht. De eerste vlokken sneeuw bleven op onze jas liggen.
Toen we bij de auto kwamen, begon de natuur te fluisteren. “Jij kwam niet bij mij; ik kwam bij mij” zwiepten de takken. “Jij kwam niet bij mij; jij kwam bij jou” zoemde het gras. “Jij kwam niet bij mij; ik was er altijd” suisde de hei. Nooit klonken deze zinnen zo vertrouwd als op deze kerstavond. Tranen vulden mijn ogen. Tranen van herkenning; tranen van stilte; tranen van dankbaarheid. En jij, jij was er: onlosmakelijk verbonden en niet verbonden. Jij ging met me mee, alle dagen en alle nachten. Jij gaat met me mee: alle dagen en alle nachten. Er is geen verschil tussen jou en mij. Er is geen jou en mij. Er is alleen maar …
Een ster valt langs de hemel
Zonder geluid in zwarte stilte
Ademloos kijk ik omhoog
En drink de beweging in
Als beweging stilte is
En licht de duisternis
Ben ik dan stille beweeglijkheid
Ben ik dan duister licht …???
Wonderwandeling 