De vorm, gestorven,
en in de dood
zo prachtig mooi
Het leven teruggegaan
naar waar het ooit ontstond.
De dode vorm laat ons
zo wonderlijk zien
Dat leven is wat al beweegt
en dat Wij dat dan zijn …
Ik ben trouw aan mezelf
betekent ook
Ik ben ontrouw aan mezelf
Wat voel je in je lichaam
als je ontrouw bent aan jezelf?
Wat voel je in je lichaam
als je trouw bent aan jezelf?
Trouw voelt blij
Ontrouw voelt beroerd
Trouw zijn aan jezelf kun je niet zelf doen
Trouw -wat je ten diepste bent- in jou laat jou voelen
dat je ontrouw bent
aan wat je ten diepste bent
trouw …
Nu waaien westen winden
weer webben uit mijn hoofd
Ze waren nog in hoekjes
waar wind zo nauwelijks kwam
En waren oude vrienden
zo stram en krakkemikkig
Nu eindelijk vervlogen
en schoon de hoekjes latend
Dank lieve oude vrienden,
een heel behouden vaart
Pas goed op jullie zelve
die mij-zelve bleek te zijn …
Ruht wohl, ihr heiligen Gebeine, Johannes Passion
|
|
|
|
|
| Nu we in deze stille week het verhaal vertellen van dood en van daarna is er de betekenis mogelijk die door sommigen toen en nu ook gezien wordt Als het lichaam sterft, dan sterft het denken, Dat symboliseert Pasen. Pasen gebeurt elke dag, bij heel veel mensen Zonder naam Naamloos |
|
Geduld komt van dulden. Als we zeggen: Ik heb geduld, zeggen we: Ik heb (het) ge-duld; ik heb het toegestaan.
Dulden is wachten tot het anders wordt. Het is toestaan dat de situatie of de persoon of de wereld nu zo is en willen dat het anders is/moet zijn … “Ik sta nu toe dat de wereld zo is, ik duld dat de wereld nu zo is, ik heb geduld (dat de wereld nu zo is en wacht) tot de wereld anders is”.
Geduld is een woord dat gebruikt wordt als er weerstand is tegen wat is. “Heb geduld” zeggen we tegen onszelf of tegen anderen als we in ons weerstand voelen tegen wat is. Wie moet geduld hebben? Wie wacht erop dat er iets anders wordt? Wie wil dat het anders wordt?
Als overgave aan ‘wat is’ vanzelf gekomen is, dan ben je geduld. En dan heet het geen geduld meer. Het bestaat niet meer. Dan is geduld opgelost in de overgave; en de overgave is opgelost in vrede …
Als we
zouden doen
wat we voelen
Als we
zouden doen
zonder denken
Als we
gedachten niet
zouden geloven
Zouden we
doen wat we
voelen
intuitief
vanzelf
moeiteloos
wonderlijk
wonderbaarlijk
vanzelfsprekend
vanzelf ….
De sneeuw
in kleine witte vlokken
bedekt de wijde wereld
en alle ongerechtheid
Geluid gedempt
en alle kleur hetzelfde
niets langer zichtbaar
van de verschillendheid
Wij houden zo van sneeuw misschien
omdat het eenheid brengt
De eenheid, zo verlangd, gewenst
en soms zo heel ver weg …
En op een dag of nacht
Komt eenheid bij ons binnen wand’len
en laat de ongereptheid zien
in ons
van pasgevallen sneeuw …
Wonderwandeling 