Wonderwandeling

Als de mensheid zou uitsterven, zou dat voor het leven op aarde niet zoveel uitmaken. Het zou wellicht zelfs uitbundiger kunnen worden, een (nieuw) evenwicht kunnen vinden.

Veel -zo niet alle- mensen zijn de mening toegedaan dat de mensheid, aan de top van de voedselketen, de kroon op de schepping is….

Als het plankton zou uitsterven, zou dat voor het leven op aarde het einde betekenen. Het leven in de oceanen zou sterven, het klimaat zou drastisch veranderen.

Veel -zo niet alle- mensen- weten vaak niet eens van het bestaan van de basis van het bestaan: de allerkleinste wezentjes.

Er is geen kroon op de schepping. Er is geen kroon en er is geen schepping.

Als soorten komen en gaan, dan ligt het voor de hand dat de mens als soort, ook weer gaat. Wat een zegen dat diep te weten, wat een rust, wat een vrede.

Niets overleeft en niets sterft uit.

Komen en gaan zijn als de golven op het strand. Je kunt het komen “geboren” noemen en het gaan “uitsterven” noemen.

De golf, de tijdelijke vorm die water aanneemt, komt en gaat. Het water blijft. Nieuwe golven komen en gaan. Zo gaat het door. En aan het eind blijkt er alleen het water te zijn, stil, onaangetast, onschuldig, tijdloos.

De mensheid, een rimpeling aan de oppervlakte van Zijn,
komt en gaat …