Als je de bloemen niet meer ziet bloeien
de wind niet meer hoort ruisen
de bomen niet meer hoort fluist’ren
de zon niet meer voelt schijnen

Als je de zee niet meer hoort bulderen
het gras niet meer hoort groeien
de regen niet meer voelt vallen
de aarde niet meer voelt dragen

Als je het zand niet meer voelt stuiven
de hei niet meer kunt ruiken
de vogel niet meer hoort zingen
de ree niet meer ziet gaan

Dan valt de klamme eenzaamheid
op jouw bewegende handen
wanneer het spel eens stopt
of moeheid aan je trekt

Dan is het spel gespeeld
waarvan je dacht dat ’t echt was

En in ’t verglijden naar
de slaap die dromen tovert
raak je heel even aan
wat altijd is, voor jou …