Om mijn eigen hart
te horen zingen
heb ik niets
en niemand nodig
De pure Stilte
brengt me altijd
naar die
wonderschone
melodie …
En als de ander, een ander
dezelfde wonderschone melodie
in zichzelf ook kan horen
klinken beide samen
in volmaakte harmonie …
Onderweg naar nergens
kom ik overal aan
Onderweg naar ergens
Kom ik nergens aan …
Hij keek om zich heen en knipperde met zijn ogen. Hij zag alles glashelder; alsof alles opgepoetst was. Hij zag de kleinste details: de zandkorreltjes die lagen te glinsteren op de grond, de voelsprieten van de vlinders, de meeldraden van de bloemen. En hij zag de grootsheid: de stipjes van de hemellichamen, de ruimte voorbij het universum, het Grote Begin.
En toch zat hij gewoon in de keuken aan de eettafel. Ergens diep in de diepte van zijn lichaam voelde het alsof er een enorm rotsblok was verschoven. Elk woord dat hij wilde gebruiken om dat wat diep in zijn binnenste gebeurd was te beschrijven, schoot tekort. Hij legde zijn hoofd in zijn handen en tranen drupten op de tafel. Gevoelens van dankbaarheid en vreugde stroomden door hem heen. Vloeibare goudglans en zilveren schittering namen de plaats in van de donkere koude mist die in hem gewoond had.
Hij stond op om te vertellen over de dood die naar leven leidt en werd gekruisigd.
Daarna stond hij voor de tweede keer op om te vertellen dat dood en leven niet bestaan. Hij werd door een enkeling begrepen.
De derde keer dat hij opstond keek hij in dankbaarheid om zich heen en hoefde niets meer te vertellen. Hij wist dat iedereen Wist …
Het verdriet van de moeder
is het universele verdriet
om het lijden en sterven
van een kind
De kruisiging
is het universele beeld
voor het demoniseren en vermoorden
van de andersdenkende
De opstanding
is het universele beeld
van de innerlijke kracht
om je eigen verdriet
om je eigen kruisiging
onder ogen te zien …
Stukje bij beetje
kom ik terug,
na lange tijd
bij wie ik was
voordat …..
bij wie ik ben
toen …..
bij wie ik ben
voorbij …..
Kom ik terug
naar waar ik nooit
ben weggegaan
Vind ik mij
daar waar Ik
altijd was, ben, zal Zijn …
We zijn gemaakt van verhalen
verhalen over het verleden
die we herinneringen noemen;
verhalen over de toekomst
die we misschien dromen noemen;
verhalen over behoeften
die we wellicht liefde noemen;
verhalen over problemen
die op onze schouders rusten
En als de tijd gekomen is
dat al onze verhalen
verteld zijn
blijft over wat wij Zijn
en sterft wat wij niet Zijn …
Rijpheid
komt met de jaren
komt met diepte en zelfreflectie
komt met stilte en inzicht
komt met zelfkennis en openheid
komt met empathie en bescheidenheid
en wordt dan
uiteindelijk
heilige
innerlijke
doorleefde
wijsheid
Wonderwandeling 