Toen Ik bewogen werd
en jij verscheen
Zomaar ineens
alsof de duvel met Mij speelde
Leek wat Ik was, verdwenen
en was jij wat je dacht
Totdat je wakker werd,
en Mij weer zag in jou
Toen bleek Ik steeds te zijn
wat jij voor eeuwig bent …
Voor een prachtige animatie:
https://www.youtube.com/watch?v=HZ1-Nj3vcX
https://www.youtube.com/watch?v=HZ1-Nj3vcXY
Donker kan niet zonder licht bestaan
en licht niet zonder donker.
Geluid bestaat in stilte
totdat geluid de stilte raakt
en jij …
bestaat niet zonder Mij …
Wanneer is donker niet meer donker?
Wanneer is donker licht?
Wanneer is stilte niet meer stil?
Waar eindig Ik
waar ben jij ooit begonnen … ???
Stilte dwalend over velden
zwijgt koeien en vogels
Avond, in violet gehuld,
strooit voorzichtig sterren uit
Donker maakt stilte makkelijk
en opent hartedeuren
In die stille, donkere avond
verdwaal ik in Mij …
Mijmeringen over “respect”.
Het woord “respect” komt van het Latrijnse woord: “re-spicere”, wat omkijken betekent. In de oudheid, als een Romein in Athene verbleef, liep hij het gevaar om als vreemdeling aangevallen en beroofd te worden. Daarom keken deze vreemdelingen altijd over hun schouder achterom uit ontzag voor aanvallers. Later kregen Romeinse burgers van enig aanzien om dat te voorkomen bescherming van een gewapende escorte. Dat heette dan respect hebben. (met dank aan Joep Schrijvers, Humanistisch Verbond)
Als vertrouwen komt
en mededogen wakker wordt
verschijnt respect
verdwijnt afscheiding
en Zie je
de ander …
Met volledig vertrouwen
dat de ander doet wat hij kan
met zijn bewustzijn
met zijn verleden
met zijn pijn
komt mededogen
zachtjes aangevlogen
en doet jou …
Nu eindelijk alle tranen
je zachte hart schoonspoelden
Komt schuchter en heel aarzelend
Het licht in jou tevoorschijn
De schil breekt open en
door barsten gulpt het licht
Je handen voor je ogen
en ook dat helpt je niet
Zo helder en zo wit
werkt licht in jou de weg
Nooit was je zo verbijsterd
als toen Dat Licht doorbrak …
Als je de bloemen niet meer ziet bloeien
de wind niet meer hoort ruisen
de bomen niet meer hoort fluist’ren
de zon niet meer voelt schijnen
Als je de zee niet meer hoort bulderen
het gras niet meer hoort groeien
de regen niet meer voelt vallen
de aarde niet meer voelt dragen
Als je het zand niet meer voelt stuiven
de hei niet meer kunt ruiken
de vogel niet meer hoort zingen
de ree niet meer ziet gaan
Dan valt de klamme eenzaamheid
op jouw bewegende handen
wanneer het spel eens stopt
of moeheid aan je trekt
Dan is het spel gespeeld
waarvan je dacht dat ’t echt was
En in ’t verglijden naar
de slaap die dromen tovert
raak je heel even aan
wat altijd is, voor jou …
Wie of wat is zich bewust van dans en leven?
Wie of wat is zich bewust van bewustzijn …
Wonderwandeling 