Ik adem de gedachten in
die komen uit mijn buik
en zie verbaasd en stil
wat op het scherm verschijnt
Uit diepe stilte komen ze
op zachte voeten, vederlicht,
bewegen behoedzaam zoekende handen,
fluisteren tonen in horende oren
In dankbaarheid geef ik dat door
wat nooit van iemand was,
wat ritselt daar in ieders ziel
als het wordt aangeraakt
De stroom van binnen kent geen einde,
kent geen begin, is steeds hetzelfde,
kabbelt fluisterend door
totdat het stopt …
misschien …
Eerder gepubliceerd in oktober 2007
“Instead of controlling the environment, wouldn’t it be time to control the population instead?” David Attenborough.
Wat willen we niet onder controle hebben? Het liefst zouden we het weer ook nog willen regelen. Wat in ons wil die controle hebben? Wat willen we met die controle bereiken? Ten diepste wil iets in ons controle zodat “wij” ons dan prettig voelen.
Niets blijft hetzelfde. Alles verandert. Controle of niet. Leven is verandering. Als dat niet aanvaard wordt, is dat wat we leven noemen een voortdurende strijd tegen het leven.
Dat in ons wat wil overleven, denkt door controle zekerheid te hebben. Of wij, het menselijk ras, zal blijven voortleven, zal blijven bestaan, weten we niet. Of het nodig is dat het menselijk ras moet blijven bestaan, weten we al evenmin.
Uiteindelijk is het niet de vraag of we het één of het ander onder controle zouden moeten hebben. De vraag is misschien veeleer: “Wat doe “ik” om “mijn” innerlijke omgeving schoon te maken?
Als de omgeving in mij schoon is, kan het niet anders dan dat de buitenkant volgt. Een schone, lege innerlijke omgeving is vol van liefde en mededogen.
En vanuit die liefde en het mededogen met alles in dit universum, ruim ik de troep op:
Zwerfvuil: blikjes, flesjes, plastic, autobanden, patatbakjes, snoepwikkels, verfbussen.
Pijnlijke gedachten in mij en anderen: gedachten over controle, gedachten over haat, gedachten over vergelding, over schuld, over schaamte.
Eén voor één, als meditatie, als:
“Jij in jouw klein hoekje en ik in het mijn”.
De gedachte geloven
dat wij een weg gaan
De gedachte geloven
dat we hier zijn en daar willen komen
De gedachte geloven
dat we op een andere plek moeten zijn
De gedachte geloven
dat de weg anders had moeten zijn
Verhindert in te zien
dat er geen weg is naar Jou
Jij bent de Weg…
De leegte
die je binnen voelt
Als buiten
die niet vult
De leegte
die zo pijnlijk is
Als buiten
die niet vult
De leegte
die zo angstig is
Als buiten
die niet vult
De leegte
die je binnen voelt
wordt volheid
als je binnen blijft
wordt volheid
als je alles voelt
wordt volheid
als je alles ziet
en alles vindt
in jou …
Laat het blad de boom los
Of laat de boom het blad los?
Laat de gedachte jou los
Of laat jij de gedachte los
Kan het blad de boom loslaten
Kan de boom het blad loslaten
Als de tijd nog niet rijp is?
Kan de gedachte jou loslaten
Kan jij de gedachte loslaten
Als de tijd niet rijp is?
Hoe zou je leven eruit zien
zonder de gedachte
Ik laat het los?
Als de tijd rijp is
waaien blâren
naar
de aarde
Als de tijd rijp is
waaien spoken
uit mijn hoofd
Als de tijd rijp is
kruipt helderheid
door alle kieren
Als de tijd rijp is
valt krakend helder
de illusie…
“Er ligt hier zoveel stront, er moet wel ergens een pony zijn. Verwerken van verdriet leidt je naar de pony”.
Schep voor schep
Met toewijding,
geduld, tranen
Met vloeken, tieren,
opgeven en
opnieuw beginnen
graaf je de mesthoop af …
Als toewijding bij je komt
met rust en tranen als helpers
Als vloeken en tieren
je opnieuw laten beginnen
dan is elke schep een mesthoop
en elke mesthoop een schep
De mesthoop afgraven
is een enkele schep
en dan de volgende
en de volgende
en de volgende …
Eerder gepubliceerd september 2007
De deur staat open en als je er doorheen wilt gaan
Doe dan maar al je jassen uit
Je hoeft daar geen bescherming meer te dragen
De ruimte waar je komt is warm en zacht verlicht
Het water klatert langs de wanden naar beneden
Het bed van varens roept je naar haar toe
Eindelijk mag je nu gaan rusten
Je doet je ogen toe en zakt de diepte in
De aarde die je draagt begint te fluisteren
Je hebt het goed gedaan, mijn kostbaar mensenkind
De lange weg naar jou is nu ten eind
Ik koester je en houd je vast, zoals dat altijd was
Ik ben in jou en jij in mij …
Wonderwandeling 