Geketend en geknecht
Behandeld als object
Afgedankt
Bevrijd door engelen
Thuisgekomen
Verwelkomd
in de warmte,
liefde, open armen,
tranen van dankbaarheid,
een eigen huis
tot het Einde …
Nu de frisse harde wind
de bladeren weg waait
en webben uit mijn hoofd,
de honden vrolijk en met energie
hun eigen rondjes rennen,
Voel ik oneind’ge dankbaarheid
Ontroerd stromen de tranen uit mijn ogen
En voel ik me gezegend
door Dat, waar nooit een naam voor is …
Ga niet op zoek
naar liefde
Zoek en vind alleen in jou
wat je verhindert
om liefde in jezelf te vinden
Liefde is vliegen
naar een verborgen plek
en op die reis
vallen elk moment
duizenden sluiers af
totdat de laatste valt,
het Heiligdom zich opent
en Jij
transparant
ontdaan van lichaam en verhalen
versmelt met Dat
waar nooit een naam voor is …
When you see it
You can not
unsee it
and that is
enlightenment
Eerder gepubliceerd november 2008
Misschien is moed soms nodig om
de ongebaande paden te betreden
de weg te gaan die bijna niemand gaat
en als een kind te zijn
die alles voor de eerste keer ervaart
Om elke keer, steeds weer en weer
de vraag te stellen bij wat je denkt
steeds weer en weer en weer
vraagt moed,
dat denken we tenminste …
Totdat we in onszelf ervaren
dat wij in het geheel niet
gaan over moed die komt of gaat
Ineens realiseren wij ons
dat moed op een gegeven tijd
kwam aangevlogen in ons hart,
ons gaf wat o zo nodig was
en bleef zolang het moest
We realiseren ons
dat moed is wat we zijn
als dikke sluiers weggetrokken
ons lichte zonnen tonen
en ons zo helder laten zien
dat we dat ten diepste Zijn …
Ik adem de gedachten in
die komen uit mijn buik
en zie verbaasd en stil
wat op het scherm verschijnt
Uit diepe stilte komen ze
op zachte voeten, vederlicht,
bewegen behoedzaam zoekende handen,
fluisteren tonen in horende oren
In dankbaarheid geef ik dat door
wat nooit van iemand was,
wat ritselt daar in ieders ziel
als het wordt aangeraakt
De stroom van binnen kent geen einde,
kent geen begin, is steeds hetzelfde,
kabbelt fluisterend door
totdat het stopt …
misschien …
Eerder gepubliceerd in oktober 2007
“Instead of controlling the environment, wouldn’t it be time to control the population instead?” David Attenborough.
Wat willen we niet onder controle hebben? Het liefst zouden we het weer ook nog willen regelen. Wat in ons wil die controle hebben? Wat willen we met die controle bereiken? Ten diepste wil iets in ons controle zodat “wij” ons dan prettig voelen.
Niets blijft hetzelfde. Alles verandert. Controle of niet. Leven is verandering. Als dat niet aanvaard wordt, is dat wat we leven noemen een voortdurende strijd tegen het leven.
Dat in ons wat wil overleven, denkt door controle zekerheid te hebben. Of wij, het menselijk ras, zal blijven voortleven, zal blijven bestaan, weten we niet. Of het nodig is dat het menselijk ras moet blijven bestaan, weten we al evenmin.
Uiteindelijk is het niet de vraag of we het één of het ander onder controle zouden moeten hebben. De vraag is misschien veeleer: “Wat doe “ik” om “mijn” innerlijke omgeving schoon te maken?
Als de omgeving in mij schoon is, kan het niet anders dan dat de buitenkant volgt. Een schone, lege innerlijke omgeving is vol van liefde en mededogen.
En vanuit die liefde en het mededogen met alles in dit universum, ruim ik de troep op:
Zwerfvuil: blikjes, flesjes, plastic, autobanden, patatbakjes, snoepwikkels, verfbussen.
Pijnlijke gedachten in mij en anderen: gedachten over controle, gedachten over haat, gedachten over vergelding, over schuld, over schaamte.
Eén voor één, als meditatie, als:
“Jij in jouw klein hoekje en ik in het mijn”.
Wonderwandeling 